Vrijdag 4 juni was het weer zover. Voor de jaarlijkse teambuilding sessie vertrok de bijna volledige Hollandia selectie naar de Belgische Ardennen voor een weekendje "survivallen"

Als eerste stond op het trainingsprogramma een tennistoernooi. Hiervoor werd een wel zeer mooi tenniscomplex uitgezocht, midden in het Belgisch natuurschoon. Hier konden de Hollandianen naar hartelust tennissen en genieten van omgeving en de rust. Alleen jammer van die grote asfalteermachine pal naast de tennisbaan welke "tig" decibellen produceerde en zorgde dat de halve Hollandia selectie aan het eind van de middag een iets wat gestresste indruk maakte.

Hierna vervolgde we ons weg en gingen we richting La Roche, onze thuisbasis voor de komende drie dagen. Aangekomen op het verblijfadres was duidelijk dat de bungalow net zo groot was als in de folders werd beloofd. Nadat natuurlijk eerst het Hollandia spandoek "RollerHockey, a part of my live" was opgehangen en de groenen rakkers in de koelkast waren geplaatst, werden de voorbereidingen getroffen voor de traditionele BBQ.

Onder het motto "gezelligheid kent geen tijd" werd tot in de kleine uurtjes nog wat gedronken, en nog wat gedronken (en gezongen met Hans de Bruin) totdat iedereen het wel welletjes vond en een slaapplaats ging opzoeken. Kootsj W.B. was hierbij minder gelukkig. Want na een doffe dreun moest hij gewapend met een matras opzoek naar een nieuwe slaapplaats in één van de vele kamers van het huis.

De volgende dag was iedereen vroeg uit de veren, want vandaag ging het gebeuren. Tijdens het ontbijt en het klaarmaken van de broodnodige lunch pakketjes was iedereen toch wel een beetje stil. Om half 10 moesten we verzamelen bij een Herberg net buiten La Roche om deel te nemen aan een zogenaamde Challenge Hike.

Eerste onderdeel van deze Challenge Hike was de Jungle Parcours. Alvorens hieraan kon worden begonnen moesten de Hollandianen zich in een speciale "survival" uitrusting hullen. Bij het zien van de Jungle parcours werden de gezichtjes steeds strakker.

Speciaal voor de teambuilding moest Hollandia voor een tweede maal dit parcours afleggen. Nu moesten we als team echter ook een enorme boomstam meenemen, zonder dat tussentijds de grond werd geraakt. Het team loste dit probleem creatief op door de twee jongste (semi) Hollandianen met boomstam vooruit te sturen terwijl de "oude garde" op gepaste afstand volgde en zo nu en dan een niet gevraagd advies toeschreeuwde: "omhoog die boom!".

"zolang mijn leeflijn vast zit kan mij niks gebeuren!"

Na deze "challenge" volgde de 'Via Ferrata'. Hier moesten we m.b.v. twee stalen kabels langs een steile rotswand een parcours afleggen. Spannend en inspannend volgens de folders en dat klopte. Behalve dat je op grote hoogte allerlei toeren moest uithalen om er in ieder geval voor te zorgen dat de leeflijn goed vast zat was het ook erg zwaar. De leeflijn moest er voor zorgen dat bij een misstap je niet direct diepte in zou storten maar er eerst nog tijdje boven bleef bungelen. (Maar hoe je dan weer gered kon worden was voor iedereen een raadsel). Gelukkig kwam iedereen heelhuids aan bij de finish, zij het niet allemaal via de voorgeschreven route.

Hierna mochten we onze zelfgemaakte lunch pakketjes opeten. Gelukkig was een andere groep zo vriendelijk om campingstoeltjes beschikbaar te stellen. (daar waren we heel blij mee, kerel, en dat van die blubber, dat spoelt bij een volgende gelegenheid tijdens een regenbui vanzelf weg!).

Na de lunch was het tijd om te gaan schieten. Geweer, pistool en pijl en boog konden we hiervoor gebruiken. Al snel was duidelijk dat onder de Hollandianen echte schiet talentjes zitten. Willem Tell, Winnetou en Lucky Luke verbleken bij het schiet talent dat in de Hollandia selectie schuil gaat. Jammer genoeg zijn ze op de rolschaatsbaan minder trefzeker

Na al dit geweld gingen we naar een andere locatie voor het hoogtepunt van de dag (of was het nou het dieptepunt). Eindelijk kwam het echte klimwerk aanbod. Op een steile bergwand konden we eerst de techniek van klimmen en abseilen wat oefenen.

De echte klimgeiten waagde zich hierna ook nog op een nog hogere bergwand.

Rob (123 roets…..) had dit niet helemaal begrepen. Eenmaal aan hem gekoppeld veranderde het abSEILEN in abVALLEN. Na het tellen tot drie liet hij het touw gelijk enkele meters vieren. De niets vermoedende klimgeit restte niets anders meer dan een schietgebedje en hopen dat hij zonder schade beneden kwam.

dit zijn de "trekkers"	en dit zijn de klimmers

Als laatste onderdeel van deze enerverende dag stond het echte abseilen gepland. Vanaf een plateau moest je geketend aan een touw de diepte in "duiken".

Opvallend was dat Willem Bartels zonder blikken of blozen het aandurfde om als eerste deze sprong in het diepte te maken, terwijl veel Hollandianen afhaakte bij het zien van de hoogte
("Ik heb al hoogtevrees als ik in een leeg bierglas kijk", was een veel gehoord excuus)

Willem, Chris, Rob, Ton, Tibor, en Wim waren de helden van de dag, want zij durfde het aan om nar beneden te abseilen.

's-avonds was het weer tijd voor Spaghetti a la Patrick en na deze vermoeiende maar geslaagde dag gingen de meeste opvallend vroeg het mandje in.

Zondag regende het helaas pijpenstelen zodat maar besloten werd om naar Antwerpen te gaan om daar de wedstrijd Modern - AGOR te bekijken. Door een grote omleiding waren we een beetje laat ter plekken, maar de laatste drie minuten van de wedstrijd waren de moeite waard.

In het Brabantse Oosterhout volgde tenslotte het afscheidsdiner, waarna iedereen moe maar voldaan richting huis ging.  

klik hier voor meer foto's