23-03-03 Internationaal toernooi te Thun - Zwitserland

Thun - We zouden tussen 2.00 uur en 4.00 uur gaan rijden, Leo was na het eten op bed TV gaan kijken,en proberen z'n ogen een paar uur dicht te doen. Maar ja,wie Leo kent!!!!!! Lisje werd dus om 11.30 uur van de bank gelicht, waar ik m'n oogleden van binnen lag te bekijken, moest ik m'n krullertjes uit m'n haar halen want manlief wilde alvast gaan rijden. Dus om 0.30 uur zaten we in de auto bepakt en bezakt, op naar Zwitserland. We zijn de hele nacht doorgereden (op een keer piesen en een bakkie na).

Na een rondje THUN, kwamen we in GWATT aan, dankzij Joosje en Opa Cor die hevig stonden te gebaren op een splitsing hebben we ook redelijk snel het hotel kunnen vinden. Zij loosden ons langs de parkeerplaats volgens mij, en loodsten ons naar de plaats waar hun auto's geparkeerd stonden, tussen pingpongtafels en kunstobjecten. Het was in ieder geval een schitterend complex, aan een groot meer, met op de achtergrond hoge bergen met sneeuw op de toppen.

Nadat we ons hadden voorgesteld, schoven we uiteraard gelijk aan tafel voor een heerlijk bakkie (want daar waren we wel aan toe) met broodjes en de hele rataplan. Na het eten wilde we de spullen naar de kamer brengen, maar tot onze verbazing wilde een aantal van onze nieuwe vriendjes, onze gezichten zien als wij ons paleisje betraden.

Mijn beste vriendinnetje NANSJE liep voorop, en wees naar een mooi Zwitsers huis, en zei "zie je dat huis" (ik, ja Nancy)  nou dat is het dus niet". Dat oude huis met die groene luiken wat erachter staat, dat is ons onderkomen, zei Nancy, ik vond het van een afstand best wel meevallen, waarop Nancy zei "Dat is de redelijke kant, wij slapen aan de andere kant", lachen hè .

We hebben onze spullen neergezet,en zijn toen lekker even in het zonnetje gaan zitten. Voordat we naar het sportcomplex zouden gaan zijn we nog even naar de supermarkt geweest, om geloof het maar (biertjes en wijn) broodjes met beleg te kopen, maar alles was aanwezig behalve BIER & VINO dus op naar de volgende winkel waar we alsnog BIIEEEEERTJES konden kopen.

(Ik drink nu een Zwitsers wijntje dus als er fouten voorkomen in dit mailtje moeten jullie het me maar niet kwalijk nemen, aan Leo heb ik zeer weinig omdat hij met kiespijn op de bank ligt,en me zo af en toe een zin of gebeurtenis toeschreeuwd).

Nou even bij de les blijven, we zijn daarna naar THUN gereden achter Joosje aan, want die heeft een hele grote mooie Josephine op z'n dash board staan, en zij heeft ons rechtstreeks naar het sportcomplex gebracht. Daar aangekomen zijn de kinderen zich gaan omkleden en voorbereiden voor de wedstrijd,en wij zijn een bakkie gaan doen.

De eerste wedstrijd begon om ±15.00uur en die was werkelijk geweldig, Leo had van deze sport nog nooit wat gezien, en was helemaal verknocht, wij zouden alleen de wedstrijd van MARATHON bekijken en daarna een Zwitsers dorpje met winkels en terrasjes bezoeken. Maar nee hoor, LEETJE zat op z'n bankje en was er niet vanaf te branden, die jongens hebben zo geweldig gespeeld, en zo geknokt, dat het geen straf was om daar te blijven. Wij begrijpen niet waarom deze sport zo weinig publiciteit krijgt, want het is echt een belevenis om zo'n wedstrijd mee te maken.

Zaterdagavond hebben we allemaal in het restaurant van het hotelcomplex gegeten, daar was niets op aan te merken (jammer he). s'Avonds hebben we wat gedronken op de trap van ons eigen stulpie, totdat de kinderen onder elkaar mot kregen, maar dat zat er natuurlijk wel in, die gasten waren uiteraard geradbraakt.(alles is gelukkig uitgesproken).

Waar ik wel hartstikke van baal,is dat er een optreden van Monique en Diana door m'n neus is geboord, ik hoop wel dat ze het fatsoen hebben om me een V.I.P.kaart toe te zenden bij het volgende optreden.

Zondagochtend vroeg uit de veren, om op tijd weer in de sporthal te staan, wij hebben alleen de eerste wedstrijd nog gezien en die was geweldig spannend (je moet het werkelijk waar niet aan je hart hebben). We zijn bij twaalven gaan rijden richting Nederland,onderweg piesen in de berm, en een Big Mac plus shake, en om negen uur waren we weer thuis.

Wij vonden het een geweldig weekend, en we komen zeker en vast snel weer naar een wedstrijd van jullie jongens kijken, want voor ons zijn ze de kampioen, bedankt voor dit leuke weekend en als het enigszins mogelijk is tot de volgende keer.

Met vriendelijke Groeten LIZZY en LEO.

22-08-03 - Pandaberen

Pandaberen team nieuwe jeugdcoach en nieuwe jeugdtrainers

E.H.R.C.MARATHON KRIJGT STEUN VAN ERVAREN ROLHOCKEYERS

Den Haag – Het jongste rolhockeyteam van E.H.R.C. Marathon, genoemd de Pandaberen, krijgen bij aanvang (september) van het tweede deel van het seizoen een nieuwe coach daar de oorspronkelijke coach niet meer aan zijn aangegane verplichtingen wilde voldoen. Eerste team speler Arnold Kortweg zal de Pandaberen tijdens de resterende competitiewedstrijden gaan leiden. Het is geen eenvoudige opgave daar het team vast op de laatste plaats van T.C.R.B. competitie 2003 is aangekomen.

Ook het trainersfront krijgt een nieuwe impuls daar Manuel Domingos als trainer zijn ervaringen gaat overbrengen. Domingos is Portugees geschoold en heeft kennis van de laatste ontwikkelingen uit toprolhockeyland Portugal. Daar de keepers een zeer belangrijk onderdeel van het team zijn zal ex-internationaal Wim Meyer de keepers onder handen nemen.

De voor de vereniging drie grote aanwinsten hebben hun opleiding gevolgd bij het roemruchte Haagse  R.C. Residentie. In de jaren zeventig was deze vereniging een topvereniging en werden de Residentie teams in binnen- en buitenland positief ontvangen en was er veel respect voor de prestatie’s. 

Het bestuur van de E.H.R.C. verwacht en hoopt aan het einde van het seizoen dat de rode lantaarn overgedragen is aan een ander team dat het team met de clubkleuren blauw en wit. 

01-11-03 - Pupillen

Wedstrijdverslag Pandaberen TCRB competitie te Zaandam

Een erg leuk initiatief van Nancy van Dongen; het weer in ere herstellen van het maken van een verslagje van de wedstrijden van de Pandaberen. Als moeder van een pas aangetreden E.H.R.C. Marathonlid ben ik nog zonder enige kennis van spelregels, tactiek of “vierkantjes” dus hoe schrijf je dan een verslag?
Vierkantjes…Hmm, zouden door het vallen van de bladeren de rolhockeyers nu ook al last van vierkante wielen hebben?
Geen benul van de spelregels, het wordt dus een “verslag van de dag”.

Vertrokken vanuit het verzamelpunt in Leidschendam reden we mee in de bus van Erik Hartging, erg gezellig met een rits wonderbaarlijk rustige kinderen achterin. Gelukkig verliep de reis voorspoedig, zeker weinig vrouwen op de weg hè Erik, zodat we ruimschoots op tijd in Zaandam aankwamen.  De familie van Dongen was al ter plekke aangezien vader Joost moest fluiten. Tijdens de wedstrijdvoorbereiding (het koffiedrinken) dankzij Erik en Suzanne nog wat aan grammatica gedaan. Blijk ik al sinds de lagere school in de veronderstelling dat er maar drie lidwoorden bestaan; HELEMAAL NIET WAAR. Het zijn er vijf: de, het, een, PIEP en PIEP!!

Het werd tijd voor de eerste wedstrijd; de Pandaberen waren op volle sterkte want iedereen was er vandaag. Tegen RC Brunssum konden we in de eerste helft nog aardig partij bieden en was er toch echt sprake van goed samenspel. De ruststand was 1 – 3. In de tweede helft wisten we het verlies beperkt te houden, mede door het heel alert doel verdedigen van Pieter. We verloren de wedstrijd uiteindelijk met 6 – 1.

Na een korte pauze, met nog meer koffie en broodjes bal, stond de wedstrijd tegen Agor op het programma. Vol goede moed werd aan de wedstrijd begonnen. Van de eerdere samenwerking tussen de Pandaberen was nu geen sprake meer en al snel keken we tegen een achterstand aan; de russtand was 6 – 1 in het nadeel van Marathon. Eerlijk is eerlijk Agor heeft een leuk pupillenteam met goed schaatsende jongens die het spelletje al aardig door hebben. Veel tegenstand konden we niet bieden en uiteindelijk verloren we met 16 – 2, een eindstand die we maar snel moeten vergeten.

Pandaberen er zit voor jullie echt meer in, vooral hard blijven trainen en op naar de volgende wedstrijd in Eindhoven. Nancy niet je spuugzakje vergeten hoor want misschien heeft Michel de volgende keer weer een spuugje in zijn mond en die moet hij toch ergens in kwijt nietwaar??

Marianne Kooijmans